Presentatie1.pptx-a.jpg

Het kunstenaarschap zit Nicole Bannenberg (1962) in het bloed. Ze maakt graag zoekende, diepgaande omzwervingen. Door de jaren heen speelt kunst een zichtbare en onzichtbare rol. Deze onzichtbaarheid zichtbaar maken is haar uitdaging, met daarbij altijd de onderliggende vraag: wat wil gezien worden? Wat we niet zien betekent immers niet dat het afwezig is.

In juni 2018 is ze afgestudeerd aan de Wackers Kunstacademie te Amsterdam.
In haar project ’Weergaloos Weerloos’ geeft ze met haar tekeningen en schilderijen voor het eerst uiting aan onzichtbaarheid.
Tijdens de Kunstroute Beemster worden een aantal van deze werken getoond.

Ze kijkt naar zelf gevonden, meestal dode insecten door een microscoop. En komt daarbij in een fascinerend ’landschap’ terecht:
’De belangrijkste dingen in het leven zijn doorgaans onzichtbaar voor het blote oog. We hebben geen weet van minuscule werelden die zich vlak onder onze ogen bevinden. Het toont hoe alles in onderlinge samenhang functioneert en waar geen schakel te veel of te weinig is. Deze verwondering neemt alleen maar toe als ik door de microscoop kijk. Onmiddellijk hoor je de roep van kwetsbaarheid en vergankelijkheid. Daarbij zoek ik naar de vertaling in vorm, compositie, kleur, licht en schaduw, contrasten. En dan vooral het gevoel van het weergaloos weerloze'.

In haar werk zitten altijd specifieke thema’s. Het gaat om de (soms ruwe) schoonheid van dingen in en om ons heen. Dat gaat samen met het eindeloze oefenen in ambachtelijke vaardigheden met een onbevangen oog. Daarom zijn die werken en voorstudies altijd getekend of geschilderd in wat genoemd wordt: ’naar de directe waarneming’. En plein air. Alles kan een inspiratiebron zijn: natuur, mensen, dieren of dingen.