image.pjpeg

Mark van Slooten
www.markvanslooten.nl

Sieraden vertellen een verhaal.

Stel voor dat een sieraad kan zijn zoals een gedicht; ongrijpbaar en toch aanwezig.
Het gedicht vertelt door middel van de taal waarin en waarmee het is geschreven een verhaal. Hoewel het sieraad een andere taal als uiterlijke verschijningsvorm bezit dan een gedicht, speelt bij het sieraad de communicatieve functie een essentiële rol.
Ik beschouw het dragen van een sieraad als een gevolg van een bewuste handeling. Met het dragen van een sieraad geeft de drager actief een mededeling door aan de buitenwereld. Het menselijk lichaam doet, alleen al door zijn of haar houding, de vele bewegingen die het maakt, tal van onuitspreekbare en uit te spreken mededelingen. Deze kunnen met behulp van de talrijke aankledingen van het lichaam, door kleding en door sieraden vervaagd of verduidelijkt worden. Het sieraad kan een mededeling in zichzelf verborgen houden. Onzichtbaar verscholen achter de façade van de verschijningsvorm of juist de mededeling verstaanbaar maken. Een sieraad kan zonder woorden veelzeggend zijn, in één ogenblik het gevoel raken zoals een voordracht van een poëtische tekst.

Een gedragen sieraad kan uiting geven van een voorkeur of smaak, persoonlijke binding met een herinnering aan een speciale dag of het trekt zich niets aan van wat zich afspeelt in zijn omgeving.
Losgekoppeld van de draagbaarheid en functionele aspecten welke een sieraad altijd in zich meedraagt, is het sieraad verbeelding, ’verdichting’ in materie van ideeën over lichamelijkheid, over vorm en over het versieren van een drager.

Een sieraad behoort aanwezig te zijn. Dit wil zeggen dat het zijn aanwezigheid moet laten zien. Het moet ontstijgen de dagelijkse realiteit door middel van vorm, materiaal, zijn functie en de inhoudelijkheid die het uitdraagt.
Het sieraad geeft de dagelijkse werkelijkheid als het ware terug in de vorm van een te dragen fragment, in de vorm van een verstild moment welke zich genesteld heeft in de ruimte van het gedragen sieraad.
Als ik nadenk over de concrete functie van het sieraad in relatie met de subjectieve functies die de ’verdichting’ van een gedachte, een herinnering, een waargenomen beeld dat zich bevindt in de buitenwereld, kom ik tot beelden waarin het gedragen sieraad betekenissen in zichzelf opneemt en opsluit. De uiterlijke verschijningsvorm van het sieraad verwordt tot huid van een orgaan waarin zich heel veel grote en kleine processen afspelen.

Het sieraad zelf wordt lichaam.